در كشور ما تحقيقات كافي درباره آثار تماشاي برنامهها و صحنههاي خشن تلويزيوني صورت نگرفته و آنچه مبناي داوري ماست تا حد زيادي ماحصل تحقيقات غربيها در اين زمينه است.
با توجه به اين كه در صداوسيماي جمهوري اسلامي ايران، حساسيت عمده روي جلوگيري از پخش برنامه حاوي صحنههاي برانگيزنده جنسي است و در مورد صحنههاي خشونت اين حساسيت چندان وجود ندارد، جا دارد كه از سوي پژوهشگران و ساير مراجع ذيربط، گامهاي عملي در جهت انجام پژوهشهاي بومي-كاربردي راجع به آثار تماشاي صحنههاي خشن از تلويزيون برداشته شود.
یادداشت دکتر علیاصغر محکی در همشهری
