
پرداختن به زندگي خصوصي افراد يکي از معيارهاي تمايز ميان روزنامهنگاري حرفهاي و روزنامهنگاري جنجالي بهشمار ميرود. نسبي بودن موضوع حريم خصوصي تا آنجاست که بسياري از کشورهاي دنيا مسالهاي را که ما آن را در حوزه حريم خصوصي ميدانيم، اصلا قبول ندارند. به عقيده آنان براساس اصول روزنامهنگاري تحقيقي، روزنامهنگار آزاد است در مواردي که لازم ميداند، اطلاعرساني کرده و در صورت بروز مشکل بايد طبق قانون مطبوعات پاسخگو باشد.
با وجود گستره نسبي دموکراسي در مطبوعات آمريکا چهار نوع تجاوز به حريم خصوصي افراد وجود دارد که در ايالات متحده، روزنامهنگاران مجاز به اعمال آن نيستند.
۱- مزاحمت. استراق سمع مکالمات تلفني يا ورود به حريم خصوصي بدون رضايت طرف.
۲- هتک حرمت. از اين جهت که ميکوشد مانع از انتشار خبرهاي نادرست درباره افراد شود، شبيه قانون ضدافتراست.
۳- سوءاستفاده از نام افراد. از نام يا يک تصوير بدون رضايت شخص نميتوان استفاده کرد.
۴- ايجاد ناراحتي. اين اعتراضي به انتشار اطلاعات خصوصي است.
برخورداري روزنامهنگاران از حق دسترسي آزادانه به اطلاعات از جمله حقوق مسلم آنان شناخته ميشود. بديهي است آزادي اطلاعات بهطور طبيعي دسترسي شهروندان به اطلاعات پيرامون زندگي خصوصي افراد را شامل نميشود.
گزارش روزنامه اعتماد