كتاب «سالنامهنگاري در ايران» نوشته
سيدفريد قاسمي از سوي شركت سهامي كتابهاي جيبي وابسته به موسسه انتشارات اميركبير منتشر شد.
در مقدمه نويسنده كتاب آمده است: سالنامهنگاري در ايران پيشينه ديرينهاي دارد.
وقايعنگاريهاي ساليانه و ديگر برجايماندهها نشان ميدهد كه نگارش سالنامه قبل از ورود كاغذ و چاپ در ايران معمول بوده است. به عنوان مثال كتزياس پزشك نامي در پرسيكا (اثر يوناني) از سالنامههاي رسمي ايرانيان به عنوان يكي از منابع خود ياد كرده است. اما سالنامه در ايران، به مفهوم امروزي پس از ورود صنعت چاپ و 37 سال پس از انتشار نخستين نشريه ادواري چاپي ايران متولد شد.
سالنامهنگاري در ايران تا سال 1386، 136 سال خورشيدي پيشينه دارد و در اين گستره زماني بيش از 500 عنوان سالنامه انتشار يافتهاند.
در سرآغاز تدوين كتابشناسي ملي ايران گهگاه نيمنگاهي به سالنامهها وجود داشت. اما پس از چندي با توجه به اين كه سالنامه در زمره ادواريهاست، فهرستنگاري سالنامهها از گردونه خارج شد. از سوي ديگر، چون سالنامه، روزنامه و مجله هم محسوب نميشود، به طور طبيعي در راهنماي روزنامهها و راهنماي مجلهها نيز جاي ندارد. بر همين بنياد، هيچگاه سياههاي از سالنامهها فراهم نيامد و مرجعي در اين زمينه در كشور كه بتواند ياريرسان پژوهشگران، روزنامهنگاران و علاقهمندان باشد، وجود نداشت.
كتاب حاضر ـ به عنوان اولين كتاب مستقل در اين زمينه ـ در پاسخ به اين ضرورت تدوين شده است.
سرفصلهاي اين كتاب عبارت است از: تعريف سالنامه، هدف سالنامه، انواع سالنامه، ساير ويژگيها، پيشينه سالنامهنگاري در ايران (شامل دورههاي: 1290 ق تا 1300 ش، 1301 تا 1320، 1321 تا 1357، 1358 تا 1386)، نامنامهشماري ديگر، نكتهها، پينوشتها و نمايه.
چاپ اول اين كتاب در 121 صفحه، شمارگان 3000 نسخه و قيمت 1000 تومان از سوي شركت سهامي كتابهاي جيبي منتشر شده است.
